KURSY UNIJNE - OPINIE UCZESTNIKÓW

Adam Modrzejewski, czeladnik ze Słubic
Na początku motywacją do tego, żeby zdobyć „czeladnika” był prestiż posiadania dokumentu, którego nikt nie podważa. Akurat musiałem przerwać remont na kilka dni z powodu kursu, ale inwestor zrozumiał to. Nawet był zadowolony, że robotę w jego domu kończy dyplomowany wykonawca. Przedtem też wiedziałem, że są np. różne kleje do różnych rzeczy, ale kurs wprowadził porządek w tej mojej wiedzy i nabrałem przekonania, że to co wiedziałem i robiłem, było dobre. Teraz rozpoczynam budowę wizerunku mojej firmy w mieście, reklamy, oklejony samochód, banery itd. To, że mam czeladnika i że jestem członkiem stowarzyszenia PZP jest jednym z głównych elementów tej reklamy. Z tego co wiem, w naszym mieście jako pierwszy zdałem egzamin. Słyszałem, że jeszcze kilku szykuje się na kurs. W przyszłym roku będę miał odpowiedni staż w zawodzie i startuję na mistrza.

Jacek Kostecki, czeladnik z Warszawy
Po powrocie z zagranicy otworzyłem firmę, znalazłem portal www.glazurnicy.pl i stamtąd trafiłem do PZP. Przez Internet znalazłem ten kurs, akurat się zaczynał, więc się zapisałem. Zrobiłem to z dwóch powodów: po pierwsze dla własnej satysfakcji, że moje wiadomości i umiejętności są w pewien sposób udokumentowane, po drugie mój inwestor będzie wiedział, że nie ma do czynienia z „panem Kaziem – złotą rączką”, tylko z człowiekiem, który ma pojęcie o robocie i kwalifikacje. Kurs przede wszystkim uporządkował moje wiadomości. Działając w branży kilka lat, ma się pewne doświadczenie praktyczne, a kurs daje to podparcie teoretyczne, które jest bardzo potrzebne. Jeśli ktoś nie ma wykształcenia budowlanego, to ta wiedza jest niezbędna.

Jacek Ożóg, Mistrz z Gdańska

To była kwestia prestiżu, podniesienia kwalifikacji i potwierdzenia tego na papierze. Są inne relacje z klientami, kiedy się pokaże taki dyplom. Uważam, że jeśli ktoś jest mistrzem czy czeladnikiem, z wieloma tematami umie sobie poradzić. Sam kurs od strony technicznej był bardzo dobrze przygotowany, a przekazywana wiedza bardzo przydatna. Wiele też zależy od uczestników kursu, ale tu ekipa zebrała się świetna. Spotkania były żywe, padało wiele pytań technicznych. Kurs nie jest dla tych, co się chcą nauczyć glazurnictwa. Tu się wiedzę poszerza i pogłębia.

Waldemar Tchórzewski, Mistrz z Warszawy

Miałem jakiś problem techniczny i próbowałem znaleźć rozwiązanie w Internecie. Wbiłem się na www.glazurnicy.pl i znalazłem informację o kursie mistrzowskim. W ostatnim czasie uciekły mi dwa zlecenia, ponieważ nie miałem tego atutu: potwierdzenia kwalifikacji na piśmie. To był sektor publiczny, a urzędnicy teraz są bardzo ostrożni, nie zlecają robót firmom, które nie mają certyfikatów kierunkowych. Trochę byłem tym zirytowany, ale trzeba było podejść do tematu pozytywnie i stąd moja obecność na kursie. Dwie rzeczy chciałbym podkreślić jako moją ocenę szkolenia: po pierwsze koleżeńska życzliwość, z tym nie zawsze mamy do czynienia, pracując na budowach. Zaskoczony byłem tą otwartością w sensie merytorycznym, technicznym, wykładowcy-praktycy dzielili się swoją wiedzą bez zahamowań. Druga rzecz to środowisko, poczułem się jak u siebie, spotkałem ludzi, którzy robią to samo co ja, mają podobne problemy. Na co dzień człowiek żyje w atmosferze alienacji, więc to spotkanie było tym bardziej cenne. Poza tym, wiele się nauczyłem, bo ten przekaz był bardzo fajny. Najpierw ten kurs, potem wycieczka do fabryki płytek, będę się starał jeszcze bardziej wbić się w to środowisko, muszę powiedzieć, że jestem wdzięczny.

Przemysław Drapiewski, Mistrz z Bydgoszczy
Dyplom zrobiłem cztery lata temu. Wtedy też zapisałem się do PZP. Z koordynatorem PZP, Magdą, jesteśmy w stałym kontakcie. Namówiła mnie na ten kurs, żeby być mistrzem. To mi daje lepsze samopoczucie w kontaktach z ludźmi, z klientami. Jak zdałem egzamin, z radości obdzwoniłem znajomych, żeby mówili do mnie: mistrzu (hehe!). Na tym kursie unijnym jest bardzo dużo różnych papierków, druczków do wypełnienia, wiadomo – pieniądze publiczne. Ale Magda wszystko to sprawnie przeprowadziła. Wiadomości były przekazywane w prosty, łatwy do przyswojenia sposób. Organizatorzy byli bardzo dobrze przygotowani.