• Jakie są klasy ścieralności płytek i do jakich obciążeń ruchem pieszym możemy zastosować poszczególne klasy?
• Co to jest mrozoodporność okładziny ceramicznej i w jaki sposób dokonuje się badań?
• Jaki jest czas przydatności do przerobu zaprawy klejowej podstawowej, tej, której najczęściej używasz?
• Jaka litera symbolizuje klej szybkoschnący w oznaczeniu normy EN 12004?
• Kiedy i na jakie podłoża powinniśmy stosować preparaty gruntujące???
• Jaka jest podstawowa i najważniejsza cecha spoiny zastosowanej na tarasie?
• Gdzie i dlaczego stosujemy hydroizolacje podpłytkowe?
• W jakich miejscach stosujemy fugi silikonowe?

    No i jak? Mam nadzieję, że nie mieliście żadnych kłopotów z odpowiedziami. Są to podstawowe informacje, które każdy „fachman” musi mieć w małym palcu. Pracując na codzień z pewną grupą produktów często wpadamy w rutynę i zapominamy o niektórych, bardzo ważnych sprawach. Zapominamy, że na każdym opakowaniu jest informacja „w języku polskim” o podstawowych parametrach i sposobie przygotowania i użycia danego produktu. Kiedy ostatnio czytaliście takie informacje? Czy w ogóle czytacie drugą stronę worka?

    Prawdę mówiąc, informacje na workach są oczywiście bardzo ważne, ale ogólnikowe, dla amatorów. Wy jesteście zawodowcami, więc potrzebujecie więcej informacji. Nie tylko dla własnych potrzeb. Pamiętajcie panowie, że jesteście również doradcami technicznymi dla swoich klientów. Informacje, których potrzebujecie są dostępne w kartach technicznych. Każdy szanujący się producent publikuje karty techniczne swoich produktów. Najczęściej są one dostępne na stronach internetowych. Jest to najczęściej kilka stron maszynopisu, zawierającego szczegółowe informacje na temat przeznaczenia produktu, przygotowania i zastosowań, dokładne dane o warunkach wykonania robót, przeciwwskazania, bardzo precyzyjne parametry techniczne. Jeśli w czasie rozmowy z klientem sięgniecie do segregatora z kartami technicznymi i katalogami, to jestem pewien, że Wasza wiarygodność w oczach rozmówcy wzrośnie.

    Czytajcie karty techniczne, katalogi i ulotki, zbierajcie je i wykorzystujcie. Jest to Wasz warsztat pracy, więc dbajcie o niego, na pewno się odwdzięczy.

    Surowcem do produkcji klinkieru jest glina, która po dodaniu barwników jest wypalana w temperaturze ok. 1000ºC. Otrzymuje się w ten sposób okładziny powierzchniowo spieczone. Niektóre elementy klinkierowe są dodatkowo powlekane warstwą szkliwa.

    Płytki klinkierowe stosujemy głównie do oblicowania ścian. Ze względu na niską odporność na ścieranie z reguły nie stosujemy ich na powierzchnie poziome. Na zewnątrz przyklejamy je na cokoły, elewacje, drobne elementy architektoniczne, fundamenty i filarki ogrodzeń i bram, kominy, okapniki.

    Nie należy oczekiwać dokładnej kalibracji płytki klinkierowej. Dopuszczalne są odchyłki wymiarowe nawet do kilku milimetrów. Z tego powodu do układania nie używamy krzyżyków. Stosujemy murarską metodę „pod sznurek”. Przy układaniu „na krzyżyki”, pionowe fugi w następnej rolce płytek mogłyby być przesunięte względem siebie nawet o kilka centymetrów.

    W celu usprawnienia pracy dobrze jest zastosować zaprawę klejową o przedłużonym czasie korygowalności. Dzięki tej właściwości klej utrzymuje płytkę dociśniętą do ściany, nie zachodzi jednak jeszcze reakcja wiązania cementu. Po przyklejeniu „na oko” kilku rolek płytek klinkierowych dobijamy je do poziomu pod łatę trapezową lub pod sznurek. Klej bez określonego parametru czasu korygowalności nie daje takich możliwości.

    Wskazane jest również stosowanie kleju, który daje możliwość klejenia płytek od góry. Zaprawa taka ma podwyższoną przyczepność i specjalny kształt ziaren kruszywa. Wg normy europejskiej EN 12004 ma ona oznaczenie na worku C1T. Oblicowując klinkierem cokoły, zaczynamy od górnej krawędzi, od linii przełamania z elewacją. Ewentualne docinki płytek chowamy wtedy pod opaską budynku.

    Spoiny między płytkami klinkierowymi najczęściej mają szerokość ok. 1 cm. Do spoinowania używamy zapraw specjalnych, gruboziarnistych. Jeżeli okładziny kleimy na podłożu ocieplonym styropianem, wymagania są większe. Klinkier bardzo dobrze absorbuje i przewodzi ciepło. Jeśli pod nim jest warstwa izolacji termicznej, ciepło nie jest odprowadzane do muru. Warstwa licowa z klinkieru nagrzewa się bardzo mocno. W takim wypadku musimy stosować kleje elastyczne oznaczone symbolem C2TE wg normy EN12004 i oczywiście elastyczne spoiny przeznaczone do szerokich fug.

    Wskazane jest również impregnowanie lica klinkieru. Polecam tutaj preparaty na bazie rozpuszczalników organicznych. Wnikają one w głąb płytki, nie pozostawiając na powierzchni warstwy, która może się łuszczyć, lub jak czasem stosowany olej, przyklejać kurz i brud. Niektórzy glazurnicy impregnują klinkier przed klejeniem, żeby ułatwić sobie zmywanie zaprawy fugowej z porowatego klinkieru. Ja proponuję impregnację jako ostatnią czynność. Nasączamy w ten sposób płynem zabezpieczającym i płytki i spoiny. Do mycia klinkieru po spoinowaniu możemy użyć specjalnych środków na bazie kwasów wygaszonych. Trzeba jednak pamiętać o bardzo dokładnym i obfitym spłukaniu wodą mytych powierzchni.

Wasz Paweł Zawodowiec

na początek strony